09. Chwile!

     Ten tydzień był szalony. A szczególnie niedziela. Uczestniczę w życiu moich właścicieli i przeżywam wszystko tak, jak oni. 

•      W niedzielę dołączył do nas, mogę tak powiedzieć, nowy członek rodziny. Jest psem. Szczerze powiedziawszy nie za bardzo lubię psy, ale ten jest całkiem fajny... Tak właściwie to ona. Jakiś owczarek... niemiecki? długowłosy? coś takiego. Nie mam pamięci do tych nazw. Dla mnie najważniejsze, że jest psem. Wszystko jedno, jakim - ważne, aby nie stał się ważniejszy ode mnie (Pancia powiedziała, że nie)!

•      Moja właścicielka ubolewa, że zakończył się sezon w skokach narciarskich. Czasem nawet z nią oglądałem i muszę przyznać, że całkiem podoba mi się ta dyscyplina. Ktoś z Was może oglądał? Co sądzicie?

•      Był też jakiś ważny mecz w niedzielę, ale nie do końca się orientuję. Powiedzcie mi, o co chodzi. Kibicowaliście komuś? 

     Dziś już czwartek... Czas leci jak szalony... Czym on właściwie jest? Żyjemy. Ten fakt przyjęliśmy już do wiadomości. Jednak nie wiemy, ile czasu to jeszcze potrwa. Od czego to właściwie zależy - nie wiemy. Mam wrażenie, że jeszcze wczoraj byłem małym pulpecikiem, a dziś jestem dorosłym, zrównoważonym, poważnym, wspaniałomyślnym, opiekuńczym i skromnym ojcem. ^^
     Dlatego właśnie powinniśmy cieszyć się chwilą, bo później możemy za nią zatęsknić. Każdy wiek ma swoje zalety, niestety najczęściej doceniamy je, gdy ten czas już przeminie. Od dziś także ja postaram się być optymistą i dostrzegać szczęście we wszystkich możliwych momentach! :D
     To by było na tyle. Idę cieszyć się chwilą. 

<3

Gacek

08. Nudzi-mi-się?

     Nienawidzę, kiedy ktoś mówi: "Nie mam co robić", "Nudzi mi się" albo "Nuuuudzi mi się". To jest takie denerwujące, że mam ochotę wyjść z klatki, wziąć mój największy, nieco obgryziony kijek i przygwoździć nim komuś w głowę. Kiedy do mojej właścicielki przychodzą koleżanki, to często słyszę tego typu słowa. Kiedyś Pańcia i jej przyjaciółka siedziały obok mojego mieszkanka. Rozmawiały o tym, jak to fajnie być szynszylą: spać, ile się chce, jeść, pić, biegać. Proste życiowe zasady. Nie trzeba się uczyć, pracować, ani robić żadnych przygnębiających, trudnych i wymagających wysiłku czynności.

     Zapomniały tylko o jednym. Może i jest łatwo, ale za to nie jest ciekawie. Nie mogę (teoretycznie?) wychodzić z przyjaciółmi, chodzić na spacery, grać w gry, przeszukiwać Internetu, grać na gitarze, brać udziału w konkursach, wieszać plakatów. Omija mnie tyle cudownych rzeczy, które mają Ludzie. Oczywiście ja jestem swojego rodzaju wyjątkowy i posiadam więcej zdolności niż inni przedstawiciele mojego gatunku ^^ :) 
Lubię swoje życie, ponieważ jestem kochany, posiadam fajne "mieszkanko" i jeśli chodzi o szynszylowe dogodności, mam ich pod dostatkiem. Ale czasami zazdroszczę Ludziom. Mają tyle możliwości, a i tak marudzą. Gdybym ja mógł robić to, co oni, nigdy bym nie narzekał. 

     Ludzie, chciałbym Wam coś powiedzieć. Powinniście docenić, to co macie. Jeśli jeszcze kiedyś będzie Wam się nudziło, to wyobraźcie sobie, że jesteście zwierzętami. Może wtedy przyjdzie Wam ochota na coś, czego my, pupile, nie możemy zrobić...

     Ale za to potrafię coś, czego Wy nie umiecie: wyjść z klatki, wziąć mój największy, nieco obgryziony kijek i przygwoździć nim komuś w głowę :D

No, kto tak potrafi?! Ja! :D

A wy co robicie, kiedy się nudzicie?

Och, jak ja rymuję ^^

Widzicie, jaki jestem wyjątkowy? :)

Gacek

07. Wiosna na wesoło

     Uwieeelbiam wiosnę! Widzę, jak jest pięknie za oknem, wszystko budzi się do życia, zieleni, rozkwita... Moim zdaniem wiosna jest najpiękniejszą porą roku, ponieważ:

• jest ciepło na dworze, myślę, że wszyscy to lubią :)
• opada ze mnie grube, zimowe futro i jest mi lżej!
• wszystkie drzewka rozkwitają i są piękne kwiatki (niżej możecie to zobaczyć!)
• jesteśmy wszyscy szczęśliwsi :)
• jest bliżej wakacji i więcej czasu spędzonego z właścicielką ^^
• moja żona ma wiosną urodziny :)

     A teraz mam dla Was niespodziankę. Chciałbym w ten sposób podziękować za ilość wyświetleń tego bloga i komentarze pod ostatnią notką. Jestem bardzo szczęśliwy, że już tak wiele razy przeczytano moje przemyślenia... Podobają Wam się? Czy jestem fajną szynszylą? :)

     Oto moja niespodzianka. Sesja wiosenna z udziałem: moim, żonki i córeczek! :))

Trzymam sobie kwiatki :)

I znów

A tutaj chcę trzymać kwiatki

A tutaj Maczka wygląda, jakby miała kichnąć ^.^

Posłuszna córusia - tak słuchaj się tatusia, słuchaj... :)

Moje kwiatki!

Nie zabierzecie mi ich, O NIE!

Cześć, jestem Bluki :)

Jestem taka piękna...

Jestem królowa Bluki!

Żonka trzyma kwiatki :)

Białka, wyżej! :)

Białka i kwiatki!

Mówcie mi Jej Wysokość Białka!

I na zakończenie Królowa Bluki otoczona poddanymi <3

     I oto sesja wiosenna... Kto prezentuje się najlepiej i dlaczego ja? 

Gacek

06. Moje małe marzenie

    Wspomnienia.. 

    Czasem jestem bardzo zdziwiony, co myśli mogą z nami zrobić! Całkowicie zmienić nastrój! 
    Osobiście uwielbiam wspominać. Te chwile, które minęły i już nie wrócą. Myślę, że wspomnienia są magiczne, bo widzimy przeszłość w wyobraźni. Patrzymy inaczej na świat, bo przecież postrzeganie się zmienia. 
    Wspomnieniami są dla mnie piosenki, zdjęcia, zwykłe przedmioty, kartki z pamiętnika (tak, wiem, jestem szynszylą, ale co z tego?!). 
  

Moja malutka córeczka. Tak sobie ją wspominam i doszedłem do wniosku, że to było bardzo dawno... Mój malutki, słodziutki, kochany misiaczek!!! <3 

       Każdy ma prawo marzyć, prawda? :-) Chciałbym czasem znaleźć się na wolności. Wybieg nie wystarczy, to nie jest to samo co... wolność! Pomimo, że mam właścicieli, których bardzo lubię (szczególnie, kiedy dostaję te pyszne orzeszki) to chciałbym być wolny, móc pobiegać na łące, spojrzeć w niebo (niby się nie da z mojego punktu widzenia [!], ale dla chcącego nic trudnego, zawsze mogę położyć się na pleckach) i krzyknąć: tak, to ja, jestem Gacuś, jestem swoim własnym królem i mogę robić to, co mi się tylko podoba!

     To raczej nie możliwe... Czasami może i żałuję. Ale co byłoby, jakbym spotkał stworzenie większe ode mnie, nie mające takich dobrych zamiarów jak ja? Byłoby nie-za-fajnie. Moje życie skończyłoby sie szybko i nie-za-fajnie.

     Jakie mam jeszcze marzenia? Och, już żadnych takich konkretniejszych, chyba że zaliczę plasterek suszonego jabłuszka na kolację... <3

Gacuś 

(dajcie mi jabłuszko ^.^)

05. Wszystko o mnie

    Witam po długiej przerwie... Nic nie napisałem, bo byłem zapracowany, za co bardzo przepraszam :) Teraz znalazłem trochę czasu i chciałbym opowiedzieć o mnie. Przedstawię fakty z życia i ulubione zajęcia. Mam nadzieję, że zainteresuję Was choć trochę :)


    1. Kocham robić "matrixy"! Jeśli jeszcze nie wiecie, co to takiego, już tłumaczę: biorę rozbieg, dobiegam do ściany i... odbijam się od niej jak najmocniej w górę. Mogę to robić godzinami, jest to dla mnie świetną zabawą. Dlatego też uwielbiam, kiedy właścicielka wypuszcza mnie w pokoju. Nic dodać, nic ująć! 

    2. Żona. Uwielbiam spędzać z nią czas... Jestem bardzo towarzyski. To zresztą widać. 

Z żonką. 

    3. Córki. Moje dwie ślicznoty. Urodę odziedziczyły po mnie. Nie, żebym coś żonie odejmował, w żadnym wypadku! Po prostu są tak piękne, że wygląd musiały odziedziczyć po mnie. :)
     
    4. Jedzenie. Jest super, uwielbiam je. Szczególnie kolby, karmę, suszone płatki róży i marchewki, suszone jabłuszka, orzeszki... Mniam.


    5. Pisanie. Nie znam osobiście zwierząt, które lubią to robić, ale myślę, że jest ich dużo :) Pisanie to moja pasja - wylewanie swoich myśli, wątpliwości, uczuć i przeżyć na papier...

04. Zapracowany ja

     Wpadłem tylko na chwilkę, aby coś napisać. Wiem, że Ludzie często są bardzo zapracowani. Teraz ja mam dużo spraw na głowie. Opowiem o nich niedługo. Mam nadzieję, że za dwa tygodnie uda mi się coś napisać. Tymczasem życzę wszystkim wesołych Świ... a nie, przepraszam, to już było. Życzę wszystkim udanego tygodnia. :-)

Gacek

03. Przyjaźń

     Kogo możemy nazwać swoim przyjacielem?

     Zgadzam się ze stwierdzeniem, że prawdziwy przyjaciel nie jest osobą, która się z tobą śmieje, tylko tą, która przeżywa z tobą trudne chwile. Kim jest dla nas osoba, która dobrze się z nami bawi, spędza miło czas, ale kiedy mamy jakiś problem, odsuwa się od nas? Sądzę, że jest to fałszywy "przyjaciel". Dla takiego kogoś nie warto poświęcać swojego czasu, serca, przede wszystkim siebie. Prawdziwy przyjaciel chciałby, abyśmy byli szczęśliwi.
     
     Przedstawię Wam historię z mojego życia. Zanim jeszcze trafiłem do mojej właścicielki, mieszkałem w sklepie zoologicznym. Jeśliby mój pobyt w owym miejscu przełożyć na czas używany wśród Ludzi, byłyby to około 3 miesiące. W tym czasie w "mojej" klatce mieszkało sporo szynszyli. Pierwszym współlokatorem został Zenek. Był on nieco starszy ode mnie, różnił się także umaszczeniem: jego czarna sierść przyciągała spojrzenia wszystkich. Z pełnym przekonaniem mogę stwierdzić, że każda osoba odwiedzająca sklep, zachwycała się nim ogromnie. Nie pamiętam, aby ktoś podziwiał mnie. Moje szare futro było wszystkim dobrze znane. Kiedyś usłyszałem, że jestem szynszylą standardową. Nie wiem dokładnie, co to znaczy, ale przyjąłem, że taki właśnie jestem.
     W każdym razie Zenek nie mieszkał ze mną długo. Może to i dobrze, bo w ciągu tego krótkiego czasu stał się bardzo pewny siebie. Obrósł w piórka, ponieważ każdemu się podobał. Pewnego dnia ktoś go kupił. Długo nie mieszkałem sam. Dołączyli do mnie Manfred i Czesiek. Mój kompleks niższości jeszcze bardziej się pogłębił, ponieważ Manfred miał grube, śnieżne futro, czarne uszy oraz ujmujący uśmiech. Od Zenka różnił się jedną, bardzo ważną rzeczą - można było z nim normalnie porozmawiać. Po kilku dniach uznałem go za prawdziwego przyjaciela. Razem bawiliśmy się w berka, o tej samej porze jedliśmy posiłki, mieliśmy podobne poglądy, jeśli chodzi o to, dokąd chcielibyśmy trafić. Myślę, że właśnie to stało się problemem.
     Czesiek z wyglądu był podobny do mnie. Miał tylko bardziej okręgły pyszczek niż ja (i sądzę, że dodawało mu to uroku). Z nim także dobrze się dogadywałem. Miał jednak inny charakter niż Manfred. W moim odczuciu był spokojniejszy i bardziej ugodowy.
     Z Manfredem spędzałem czas bardzo miło, dopóki w sklepie zoologicznym nie pojawiła się pewna rodzina. Na oko byli to nasi wymarzeni opiekunowie. Gdy Manfred ich zobaczył, starał się za wszelką cenę zwrócić na siebie uwagę. Kiedy ja podskoczyłem na półkę, Manfred po prostu mnie zepchnął. Zrobił to specjalnie. Gdy podskoczyłem jeszcze raz, zaczął mnie gryźć. Ja nie jestem wredny, więc nie odwdzięczyłem mu się tym samym. A pani w sklepie wyjęła z klatki spokojnego Czesia. Podczas gdy Manfred starał się zwrócić na siebie uwagę (sam nie wiem, czy chciał pokazać swoją siłę próbując mnie skrzywdzić), właściciele postanowili przygarnąć Cześka. Kupili go.
     Z Manfredem nie odzywaliśmy się do siebie. Był bardzo obrażony i naburmuszony. To on za wszelką cenę chciał zjednać sobie właścicieli. Pragnął, aby to jego wybrali. Kiedy tak się nie stało, wyszło na jaw, jaki był naprawdę. 
     Jakiś tydzień później do sklepu zawitali inni Ludzie - którzy spodobali mi się jeszcze bardziej, niż ci od Czesia. Byli mili, uśmiechnięci i widać było, że są opiekuńczy. Z wszystkich innych zwierząt sklepowych kupili mnie, z czego jestem bardzo dumny. Do tej pory! :)
     
     Tak też jest w prawdziwym życiu. Zastanówmy się, kto zasługuje na miano prawdziwego przyjaciela. Nie nazywajmy tak byle kogo. Aby zbudować prawdziwą przyjaźń, potrzebny jest czas. Dzięki niemu dowiadujemy się coraz więcej o danej osobie. Okazuje się, czy ten ktoś jest gotowy zrezygnować ze swoich planów i nas pocieszyć, kiedy przeżywamy trudne chwile.
     Kiedy to wszystko głębiej przemyślałem, sądzę, że powinienem podziękować Manfredowi. Bo dzięki niemu wiem, że nie wolno nikomu od razu zanadto ufać. Dzięki niemu zrozumiałem, czym jest prawdziwa przyjaźń.

standardowy (chyba) Gacek

Moją żonę i córki z pewnością mogę nazwać przyjaciółkami! Kiedy mam zły dzień, zawsze mogę z nimi porozmawiać :)

    

02. Śmierć i samobójstwo

     Słowa w tytule same w sobie są przerażające.
     Śmierć - moim zdaniem jest to odejście ze świata. Tego, na którym (prawdopodobnie) rozpoczęliśmy nasze życie. Czym właściwie jest życie? Hmmm, jakby się zastanowić, składa się na nie spanie (około jedna trzecia życia) i cała reszta, czyli przebywanie z bliskimi, szkoła, praca, nauka, rozrywka i inne, zwykłe potrzeby.
     Śmierć może być różna. Myślę, że najprzyjemniejszym (jeśli można tak określić śmierć) sposobem opuszczenia kuli ziemskiej jest śmierć naruralna. Następuje wtedy, kiedy jesteśmy starzy i nasz czas po prostu się skończył. Jednym ze smutniejszych typów jest choroba - której nie da się wyleczyć i umieramy. Jest to szczególnie przykre, jeśli odchodzi młody Człowiek. Wtedy jego rodzina i przyjaciele w szczególny sposób to przeżywają. Można też wyróżnić śmierć typu wypadek samochodowy czy lotniczy lub przez inne tragedie (zależne od losu). W takich przypadkach najsmutniejsze jest to, że być może jeśli zrobilibyśmy coś inaczej (np. cofnęli się do domu, aby sprawdzić czy gaz jest wyłączony) do wypadku by nie doszło, a śmierć ominęłaby nas szerokim łukiem.
     Jednak najgorsza (podkreślam, po prostu najgorsza!) jest śmierć poprzez samobójstwo. Samobójstwo jest to odebranie sobie życia, decyzja, że chcemy odejść z tego świata już teraz. Moim zdaniem samobójstwo często popełniane jest z ciekawości (interesuje mnie, jak tam jest na górze..?) lub jakby nieświadomości. Samobójca nie jest świadomy, co robi. Być może zraziło go jakieś małe niepowodzenie, ma wrażenie, że cały świat się od niego odwróćił i koniec. Klamka zapadła, nie jestem nikomu potrzebny. Nikt nie będzie po mnie płakał. Połykam jakieś prochy albo wieszam się na sznurze. Wiem, brzmi okropnie. Ale taka jest prawda. 

     Tę historię słyszałem już tysiące razy . Moja właścicielka opowiadała ją przy mnie ciągle (ze szczegółami), raz nawet miałem wrażenie, że mówiła to do mnie. 
     To był dzień poprzedzający wakacje. Przyszła do domu ze szkoły bardzo smutna. Opowiedziała o tym.
     Kiedy weszła do szkoły, było podejrzanie cicho. Monotonne i ciężkie powietrze wypełniało wszystkie korytarze. Jednak nie zwróciła na to jakiejś szczególnej uwagi. Jej mózg przyjął, że właśnie tak musi być. Być może pomyślała sobie, że wszyscy są zmęczeni ciągłą nauką i odpoczywają przed długim, letnim relaksem. 
     Podeszła do swojej przyjaciółki siedzącej na oknie. Ona też miała jakąś smutną twarz - ale to też przeoczyła, gdyż pilnie potrzebowała klucza od wspólnej szafki. W ręku miała torbę z najpotrzebniejszymi rzeczami, kurtkę dżinsową i scenariusz na przedstawienie. 
     Gdy podeszły do szafki, moja właścicielka się dowiedziała - właśnie o tym. O tym, że ich kolega się powiesił. To był szok. Żartujesz? - zapytała przyjaciółkę.  
     I nagle zauważyła, jak ludzie płakali. Jego przyjaciele... To było coś strasznego widzieć tylu zapłakanych ludzi w jednym miejscu. 
     Chłopaka prawie nie znała - rozmawiała z nim raz, może dwa. Jednak był on bardzo lubiany i popularny w szkole. Zawsze miły, uśmiechnięty, radosny... Tego dnia, kiedy odebrał sobie życie, na ostatniej lekcji miał jeszcze próbę. Śpiewał tam ze swoim zespołem. I śpiewał ładnie. Umiał też fotografować, kilka razy zdobył główne nagrody w konkursach na zdjęcie. 
     Chodziły plotki (ale to tylko plotki, których nikt wiarygodny nie potwierdził), że przed śmiercią zadzwonił do swoich przyjaciół. Trochę ich to zaniepokoiło. Postanowili sprawdzić, co się z nim dzieje, ponieważ nie odbierał komórki. 
     Znaleźli go koło domu. Powieszonego, w chlewiku. 

     Moja właścicielka kilka dni później poszła na różaniec do kaplicy. Uczestniczyło na nim niemal pół szkoły. A jego mama (która miała tylko jego) płakała... Płakała - mało powiedziane. "Synek, mój kochany synek"... Pozostała sama na świecie. Wokół niej było tak wielu ludzi, ale brakowało tego jednego. Jej syna. I dlaczego tak się stało?
     Zawsze jest jakieś wyjście. Nie istnieje problem, którego nie można rozwiązać. Moim zdaniem najlepszym wyjściem jest rozmowa. Ona zawsze pomaga, niezależnie od skali kłopotu. Dzięki niej możemy zastanowić się nad rozwiązaniami i wybrać najodpowiedniejsze. 
     Samobójstwo nie jest żadnym wyjściem. Nie ma sensu nawet o nim myśleć, kiedy sądzimy, że wszystko się wali. Poza tym - jeśli w danej chwili wydaje się, że życie się już skończyło, nie ma sensu go kontynuować, bo nic nigdy się nie naprawi - wcale nie musi tak być, powiedzmy - za kilka dni. Wielu Ludzi przechodzi "kryzys", a później śmieją się ze swoich "problemów". "Ale byłem głupi, ja mogłem myśleć w ten sposób", itp.  
     Nawet nie ma gwarancji, że po śmierci wszystkie przeciwności, kłopoty i troski znikną. Nikt z nas nie wie, jak jest "po drugiej stronie".
     A nawet jeśli - nawet jeżeli tam jest lekko, przyjemnie i nie istnieją żadne troski, to na Ziemi pozostaje ten sam świat. Pozostają też bliscy, którzy tęsknią. Obwiniają się nawzajem, cierpią. Tak jakby im przekazać te wszystkie swoje utrapienia i odejść, nie przejmując się konsekwencjami... To jest złe posunięcie. Stanowczo złe posunięcie.
     Dlatego mówię Wam wszystkim: nigdy się nie poddawajcie! Udowodnijcie sobie, że jesteście mocni. Stawcie czoło problemom, bo jesteście od nich silniejsi!

Gacek

Druga z moich córek - bardzo ją kocham i nie wyobrażam sobie życia bez niej!

   A to ja z moją żonką - dosyć dawno temu. Jednak dogadujemy się tak samo jak kiedyś! No dobrze, czasem są małe sprzeczki, ale tylko podczas jedzenia. Ona zabiera mi same nasjmaczniejsze rzeczy! Świetnie wie, że uwielbiam suszone banany. Jednak zawsze jej wybaczam. Czegóż się nie robi z miłości? <3